Спя си сладичко аз една сутрин,докато не чувам олелия.Ослушвам се.Странното е ,че това са смях и викове едновременно.Виковете на баща ми как ще изхвърли кучето през терасата и смеха на майка ми.Усетила неприятности се изстрелвам като ракета от леглото.Отварям вратата на моята стая и какво да видя...... Само да спомена ,че в коридора си имаме светло бежово мокетче. Та какво беше станало – сладкото ни пекинезче Тара се беше изакало зад вратата на спалнята,а баща ми,висок и внушителен човек,не го беше видял и не стига това ами го беше настъпил и то така,че го беше разнесъл по цялото светло бежово мокетче на коридора.Можеше по стъпките да видиш къде беше ходил.Такъв смях ме напуши,че не можах да го скрия,но грабнах четка и се хванах заедно с майка ми да търкам мокетчето. Беше много весел ден,макар и малко по-емоционален!